Παλαίπαφος στα Κούκλια: το ιερό και η ιστορία του μεταγενέστερου οικισμού
Τα Κούκλια διατηρεί την ιστορία του Παλαίπαφου: ένα ιερό της μεγάλης θεάς, ένα αρχαίο αστικό κέντρο και ένα μεταγενέστερο κτήμα συνδεδεμένο με την παραγωγή ζάχαρης. Είναι διαφορετικό από το αρχαιολογικό πάρκο της Νέας Πάφου κοντά στο σύγχρονο λιμάνι. Ξεκινήστε διατηρώντας ξεχωριστά αυτά τα δύο μέρη.
Παλαίπαφος και Νέα Πάφος
Η Τμήμα Αρχαιοτήτων εντοπίζει το Παλαίπαφος στα Κούκλια, κοντά στις εκβολές του Διαρίζου, περίπου δεκαέξι χιλιόμετρα ανατολικά της σύγχρονης Πάφου. Στο τέλος του 4ου αιώνα π.Χ., ο βασιλιάς Νικόκλης μετέφερε την πρωτεύουσα στη Νέα Πάφο. Το ιερό στο παλαιότερο κέντρο συνέχισε να λειτουργεί.
Μια μεταφορά της πρωτεύουσας και το τέλος ενός θρησκευτικού χώρου είναι επομένως διαφορετικά γεγονότα. Αυτή η διάκριση εξηγεί γιατί τα Κούκλια εξακολουθούσε να έχει σημασία αφού ένας άλλος οικισμός έγινε πρωτεύουσα. Μην περιμένετε τα μωσαϊκά του λιμανιού της Νέας Πάφου να βρίσκονται σε αυτό το ιερό.
Πηγές: [1]
Μύθοι ίδρυσης και αρχαιολογικά στοιχεία
Οι αρχαίες παραδόσεις συνδέουν την ίδρυση με τον Κίνυρα, ο οποίος περιγράφεται επίσης ως πρώτος ιερέας, και με τον Αγαπηνόρα από τη Τεγέα. Είναι μύθοι ίδρυσης, όχι εναλλακτικά ανασκαφικά γεγονότα. Η Υπηρεσία συνδέει την ίδρυση του ιερού στις αρχές του 12ου αιώνα π.Χ. με Μυκηναίους αποικιστές που υιοθέτησαν την τοπική θεά.
Το ευρύτερο κυπριακό υπόβαθρο μιας θεάς γονιμότητας φτάνει πολύ πιο πίσω. Αυτό από μόνο του δεν αποδεικνύει μια αδιάκοπη σειρά του ίδιου ιερού ακριβώς σε αυτό το σημείο από την νεολιθική περίοδο. Ένας οδηγός μπορεί να εξηγήσει το μακρύ θρησκευτικό υπόβαθρο χωρίς να συγχέει διαφορετικούς τύπους στοιχείων.
Πηγές: [1]
Ιερό I: ο μνημειώδης περίβολος
Το ιερό της Υστεροχάλκινης Εποχής περιελάμβανε μια ανοιχτή αυλή, ή τέμενος, με ογκώδεις τοίχους από ασβεστόλιθο. Μέρος του δυτικού και του νότιου περιβόλου επιβιώνει. Η λατρεία συνδέονταν με έναν κωνικό λίθο, ένα βαίτυλο, αντί να απαιτεί ένα οικείο ανθρωποειδές άγαλμα ως κεντρική εικόνα.
Αυτό αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ο επισκέπτης πρέπει να φανταστεί τον χώρο. Ξεκινήστε με τον περίβολο, την αυλή και το ιερό αντικείμενο, αντί να προσθέτετε νοητά ένα σκεπασμένο κλασικό ναό με κίονες σε κάθε πλευρά. Τα θεμέλια που σώζονται ανήκουν σε μια συγκεκριμένη μορφή λατρείας και δεν μπορούν να κατανοηθούν μόνο από μια γενική εικόνα ναού.
Πηγές: [1]
Ιερό II και η ρωμαϊκή περίοδος
Ένα μεταγενέστερο ιερό χτίστηκε βόρεια του προηγούμενου τα τέλη του 1ου ή τις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. Οι νότιες, ανατολικές και βόρειες πτέρυγες περιέκλειαν μια ανοιχτή αυλή συνδεδεμένη με τον ιερό λίθο. Η διάταξη ανήκει στο ρωμαϊκό κεφάλαιο της μακράς ιστορίας του ιερού.
Υπό ρωμαϊκή κυριαρχία, το Παλαίπαφος είχε επίσης ρόλο στο Κοινόν των Κυπρίων, συνδεδεμένο με τη θρησκευτική ζωή και την αυτοκρατορική λατρεία. Η λατρεία στο ιερό έπαψε τον 4ο αιώνα μ.Χ. καθώς ο χριστιανισμός εδραιωνόταν. Αυτές οι αλλαγές βοηθούν στην εξήγηση γιατί τα ερείπια περιέχουν πολλά επεισόδια αντί για ένα πλήρες αρχικό σχέδιο.
Πηγές: [1]
Το μουσείο και το μωσαϊκό της Λήδας
Η Οικία της Λήδας παίρνει το όνομά της από ένα μωσαϊκό τραπεζαρίας του 2ου αιώνα μ.Χ. Η Υπηρεσία διακρίνει το αντίγραφο στο σπίτι από το πρωτότυπο που φυλάσσεται στο Μουσείο Κουκλιών. Κάντε την ίδια διάκριση όταν διαβάζετε μια έκθεση ή γράφετε λεζάντα φωτογραφίας.
Το μουσείο καταλαμβάνει μέρος του μεταγενέστερου κτηριακού συγκροτήματος. Η παρατήρηση ενός αρχαίου αντικειμένου μέσα σε ένα κτίριο που επαναχρησιμοποιήθηκε σε μεταγενέστερους αιώνες είναι μια χρήσιμη υπενθύμιση ότι η ιστορία της συλλογής και της έκθεσης είναι ένα άλλο στρώμα, ξεχωριστός από το αρχικό περιβάλλον του αντικειμένου.
Πηγές: [1]
Τα στρώματα της μεσαιωνικής και της οθωμανικής περιόδου
Στους μεσαιωνικούς χρόνους, ο οικισμός που ήταν γνωστός ως Κουβουκλίας έγινε διοικητικό κέντρο συνδεδεμένο με κτήματα καλλιέργειας ζαχαροκάλαμου και εγκαταστάσεις παραγωγής ζάχαρης. Το κτήμα των Λουζινάνων προέκυψε τον 13ο αιώνα και αργότερα έγινε οθωμανικό κτήμα μετά το 1571. Μεσαιωνικά στοιχεία ενσωματώθηκαν σε μεταγενέστερα έργα.
Η κοντινή εκκλησία της Παναγίας Καθολικής προσθέτει άλλη μια χρονολόγηση: ένα κτίριο του 12ου ή 13ου αιώνα, μια δυτική προσθήκη τον 16ο αιώνα και σωζόμενες τοιχογραφίες του 15ου αιώνα. Τα ερείπια ζαχαροβιομηχανίας στον Σταυρό τεκμηριώνουν επεξεργασία και αποθήκευση, επεκτείνοντας την ιστορία πέρα από το ιερό και το κτήμα.
Πηγές: [1]
Σχεδιάστε μια επίσκεψη χωρίς να συγχέετε ξεχωριστά μνημεία
Ξεκινήστε με το ιερό και το μουσείο, και στη συνέχεια χρησιμοποιήστε την τοπική ερμηνεία για να εντοπίσετε μεταγενέστερα κτίρια. Απομακρυσμένα μέρη όπως η περιοχή της πύλης Μαρσελλός, ο Χατζή Αμπουλά και οι εγκαταστάσεις παραγωγής ζάχαρης είναι ξεχωριστοί αρχαιολογικοί χώροι. Η συμπερίληψή τους σε μια ιστορική περιγραφή δεν καθορίζει μια δημόσια είσοδο, ένα συντηρημένο μονοπάτι ή απεριόριστη πρόσβαση.
Η Υπηρεσία περιγράφει το κτίριο του Χατζή Αμπουλά ως πιθανή κατοικία περσικού κυβερνήτη· διατηρήστε αυτή την επιφύλαξη. Η Παλαίπαφος και η Νέα Πάφος εντάχθηκαν μαζί στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1980, αλλά αυτή η ονομασία δεν πρέπει να επεκτείνεται αβασάνιστα σε κάθε σύγχρονο κτίριο στην περιβάλλουσα περιοχή.
Πηγές: [1]