Σχολεία στην Πάφο: κτίρια, ονόματα και δημόσια μνήμη

Μια κοινή ημερομηνία, δύο θεσμικές αφηγήσεις

Και τα δύο σχολεία ανιχνεύουν μέρος της κληρονομιάς τους στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Πάφου το 1905. Αυτή η κοινή αναφορά δεν σημαίνει ότι κάθε μεταγενέστερο σχολικό όνομα ταυτοποιεί το ίδιο κτίριο. Διαχωρίστε τρία στοιχεία κατά την ανάγνωση μιας σχολικής ιστορίας: τον θεσμό, τα κτίρια και το όνομα που χρησιμοποιήθηκε σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία.

Η αφήγηση του Λυκείου Μακαρίου Γ΄ φτάνει μέχρι ένα σχολείο αρρένων το 1888. Καταγράφει το όνομα Πρώτο Γυμνάσιο Εθνάρχη Μακαρίου Γ΄ το 1977, ακολουθούμενο από τον χαρακτηρισμό λυκείου το 1983. Αυτές οι αλλαγές αφορούν την εκπαιδευτική ιστορία του σχολείου· δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως ημερομηνίες κατασκευής για όλα όσα είναι ορατά στον χώρο.

Νεοκλασικά κτίρια και μνήμη

Το λύκειο περιγράφει τα νεοκλασικά του κτίρια στην οδό Γρίβα Διγενή, απέναντι από το δημαρχείο και τους δημοτικούς κήπους. Η αφήγησή του περιλαμβάνει τη διατηρημένη τάξη που σχετίζεται με την αποχαιρετιστήρια επιστολή του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, τα ποιήματά του και φωτογραφίες, καθώς και ένα άγαλμα απέναντι από την είσοδο. Ο Παλληκαρίδης εκτελέστηκε το 1957.

Μια γλυπτή σύνθεση στην αυλή απεικονίζει έναν μαθητή που κουβαλάει μια τσάντα και αντιμετωπίζει ένα λιοντάρι με μια πέτρα. Το σχολείο την παρουσιάζει ως μνημείο των μαθητών στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Πρόκειται για μια μεταγενέστερη εικόνα μνήμης, και όχι για ένα αυθεντικό αντικείμενο από το γεγονός που αναπαριστά.

Για έναν επισκέπτη, το χρήσιμο ερώτημα είναι πώς ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον θυμάται έναν πρώην μαθητή. Ένα άγαλμα, μια τάξη και μια γραπτή αφήγηση επιτελούν διαφορετική δουλειά. Μην συμπεραίνετε την ύπαρξη ενός δημόσιου μουσείου ή μη περιορισμένης πρόσβασης στις τάξεις από την ύπαρξη μιας ιστορικής σελίδας του σχολείου.

Νικολαΐδειο: ευεργεσία και μετακόμιση

Η θεσμική ιστορία του Νικολαΐδειου αποδίδει έργο στον ευεργέτη Νικόλαο Ι. Νικολαΐδη, πρώην δήμαρχο και πρόεδρο του σχολικού συμβουλίου. Καταγράφει ένα μαρμάρινο σχολικό κτίριο που παρείχε το 1929 και το όνομα Γυμνάσιο Νικόλαου Νικολαΐδη. Η αφήγηση θυμάται επίσης τον Παλληκαρίδη μεταξύ των αποφοίτων της.

Καταγράφει μια μετακόμιση το 2003 σε κτίρια που χρησιμοποιήθηκαν προηγουμένως από το Τουρκικό Γυμνάσιο. Αυτή είναι μια ιδιαίτερα χρήσιμη υπενθύμιση ότι η ιστορία ενός σχολείου ταξιδεύει μαζί με την κοινότητά του: μια παλαιότερη φωτογραφία, μια τάξη που διατηρείται στη μνήμη και μια μεταγενέστερη διεύθυνση δεν χρειάζεται να αναφέρονται στον ίδιο φυσικό χώρο.

Χρησιμοποιήστε τη δική του χρονολόγηση του σχολείου για την ταυτοποίηση ενός κτιρίου σε μια φωτογραφία. Μια ημερομηνία ίδρυσης από μόνη της δεν μπορεί να καθορίσει πού μελέτησε μια συγκεκριμένη τάξη, ποιος σχεδίασε μια πρόσοψη, ή αν ένα παλαιότερο κτίριο επιβιώνει άθικτο. Αυτές οι λεπτομέρειες απαιτούν ένα αρχείο συγκεκριμένο για το κτίριο.

Πώς να συμπεριλάβετε σχολεία σε μια περιήγηση στην πόλη

Διαβάστε αυτή την αφήγηση πριν από μια περιήγηση στο σύγχρονο δημόσιο κέντρο, και στη συνέχεια κοιτάξτε το τοπίο των δρόμων από τον δημόσιο χώρο. Τα ενεργά σχολεία είναι χώροι εργασίας για παιδιά και προσωπικό. Οργανώστε οποιαδήποτε επίσκεψη στο εσωτερικό απευθείας με τον θεσμό· αυτός ο οδηγός δεν υποσχάζεται ώρες λειτουργίας ή πρόσβαση επισκεπτών.

Το θέμα επίσης διευρύνει ένα ιστορικό πρόγραμμα πέρα από την αρχαιότητα. Η εκπαίδευση συνδέει τις επιδιώξεις της πόλης μιας πόλης, την ιδιωτική ευεργεσία και τη δημόσια μνήμη. Διαχωρίστε αυτά τα νήματα, και τα κτίρια γίνονται πιο εύκολα κατανοητά χωρίς να μετατρέπεται μια σύντομη στάση σε μια εφευρεμένη αρχιτεκτονική βιογραφία.